Het formulier komt binnen om 22:40. Iemand heeft een aangetekende brief gekregen, drie websites gelezen en de jouwe gevonden. Ze typen twee alinea's en drukken op verzenden. Als jij het ziet om 08:15 zit het achter vier andere mails, en het eerste wat je doet is antwoorden met dezelfde zes vragen die je aan iedereen stelt.
Dat antwoord is het stuk dat eerst gaat. Zodra het formulier landt, stuurt het systeem je intakevragen terug. De jouwe, in jouw woorden, in de volgorde waarin jij ze stelt. Welke partij zijn ze. Wie staat aan de andere kant. Wat is er al op papier gezegd. Is er een termijn. De prospect antwoordt diezelfde avond vanaf zijn telefoon, terwijl het probleem nog in zijn hoofd zit, en de antwoorden komen terug als een nota van één pagina. Naam, type dossier, de tegenpartij, de datums die tellen, wat ze willen, en een regel over hoe ze klinken.
Dan de conflictcheck. De nota heeft de namen, dus worden de namen vergeleken met je cliëntenlijst en je afgesloten dossiers voor jij een woord gelezen hebt. Een schoon resultaat is één regel bovenaan de nota. Een treffer is een regel in het rood met het dossiernummer waarop het botste, en het dossier wacht tot een mens kijkt.
Dan het dossier zelf. Werk je in dossiersoftware, dan worden het contact en het dossier aangemaakt met de intakeantwoorden erbij. Werk je vanuit mappen, dan wordt een map gemaakt met je standaardsubmappen en de nota erin. In beide gevallen bestaat het voor het eerste gesprek.
Wat jij krijgt is de nota, in je inbox, als je gaat zitten. Je leest ze, je beslist of dit er een is die je wil, en je belt hen of niet. Niemand op kantoor heeft een cliëntenfiche getypt.
Dit is het soort dingen dat we bouwen. Het draait in je eigen accounts, je formulier, je inbox, je dossiersoftware. Hoeveel van de aanvragen van vorige maand kregen een antwoord voor de middag?