Van de kant van de cliënt is het een sms of een mail met een link. Ze tikken erop, nemen een foto van hun identiteitskaart, nemen een foto van een energiefactuur, en ze zijn klaar in vier minuten op de zetel. Niemand scant iets. Daarom werkt het.
Aan jouw kant wordt elke upload gelezen. De identiteitskaart geeft een naam, een geboortedatum, een vervaldatum en een kaartnummer. De factuur geeft een naam, een adres en een datum. Die worden getoetst aan je antiwitwaschecklist, wat de versie van jouw kantoor ook zegt. Klopt de naam met de cliëntenfiche. Is de kaart nog geldig. Is de factuur van de laatste drie maanden. Is het een type factuur dat je aanvaardt, want een gsm-factuur staat op de ene lijst wel en op de andere niet.
Alles wat faalt gaat meteen terug naar de cliënt als een gewoon bericht. Je identiteitskaart is vervallen in maart, stuur een geldige. Het bankuittreksel is van januari, stuur er een van de laatste drie maanden. De cliënt fikst het die avond. Jij zat er nooit tussen.
Wat jou bereikt is een van twee dingen. Een groen vinkje op het dossier, met de documenten en de controles eronder opgelijst voor het dossier. Of een korte lijst van wat nog openstaat, met de datum van de laatste herinnering.
De controles worden bewaard in de dossiermap als een gedateerde pdf, wat de Orde wil zien als ze ernaar vraagt.
Dit is het soort dingen dat we bouwen. Het draait in je eigen accounts. Hoeveel van je open dossiers hebben een identiteitscontrole die als gedaan staat maar waar niets van geklasseerd is?