Een aanvraag komt binnen op een dinsdag. Een aanbouw achteraan en een zolderverbouwing bij een rijhuis, vergunning nodig, en de eigenaar wil graag een cijfer voor het weekend. Je weet ongeveer wat het gaat kosten. Het uitschrijven is het stuk dat naar donderdagavond verschuift.
De meeste bureaus hebben al een sjabloon voor hun ereloonvoorstel. Een Word-bestand, laatst bewaard voor een ander dossier, met de naam van de vorige klant nog in de voettekst. De fases zijn elke keer dezelfde en de tarieven ook. Wat verandert is het type project, de grootte, welke fases erbij zitten, en wat er raar is aan het perceel.
Dus dat is wat je gevraagd wordt. Zes vragen, op je gsm of aan je bureau: type project, ruwe vloeroppervlakte, welke fases je offreert, of er een omgevingsvergunning nodig is, het adres van het perceel, de naam van de klant. Twee minuten, misschien drie.
Uit die antwoorden opent het systeem je sjabloon, vult de fasetabel met alleen de fases die je aanvinkte, past je tarief per fase toe, schrijft de scopeparagraaf voor dat type project en zet de klantgegevens erin. Het maakt tegelijk de ereloonovereenkomst op uit je standaardovereenkomst, met dezelfde fases en hetzelfde ereloon. Allebei landen ze in Google Drive of OneDrive in een gedateerde projectmap, voorstel en overeenkomst naast elkaar.
Je leest het nog altijd na. Je past het cijfer nog altijd aan als het perceel lastig is of de toegang slecht. Dan verstuur je het vanuit je eigen Gmail of Outlook, dezelfde dag als de aanvraag binnenkwam.
Vier voorstellen per maand is ongeveer achtenveertig avonden per jaar aan hetzelfde document. Dit is het soort ding dat wij bouwen. Het draait in je eigen accounts, je sjabloon, je Drive, je mail. Welk voorstel van vorige maand had er anders uitgezien?