De patiënt vult het in op de tram. Een link kwam per sms binnen zodra de afspraak bevestigd was, met jouw logo en twaalf vragen. Waar doet het pijn, hoe lang al, wat maakt het erger, welke medicatie, operaties, de alarmvragen waar je op staat. Toestemming en privacy op het einde, een handtekening met de vinger, klaar in zes minuten.
Aan jouw kant blijven de antwoorden niet in een mail zitten die je moet overtikken. Ze landen in het patiëntendossier in je agendasoftware, in de velden die je al gebruikt. Werk je nog met een papieren blad op een klembord, dan vult het systeem een pdf in jouw lay-out in en hangt die aan het dossier.
Dan schrijft het één alinea. Tweeënvijftig, linkerschouder, acht weken, erger boven het hoofd, geen trauma, neemt ibuprofen, had in 2019 een frozen shoulder rechts, werkt aan een bureau, wil terug gaan zwemmen. Die alinea staat de avond voordien in de afspraaknotities, en in een mail om 07:30 met de lijst van de dag.
De samenvatting is een samenvatting. Ze stelt geen diagnose en ze suggereert niet wat je moet behandelen. Alles wat de patiënt schreef dat dringend lijkt, gaat naar jou zoals het geschreven is, met het uur waarop het binnenkwam. Het lezen en het beslissen blijven bij jou.
Formulieren die niet terugkomen krijgen één herinnering de dag voordien, en jij ziet wie niet heeft ingevuld. Wie zonder toekomt, doet het op een tablet aan de balie in dezelfde zes minuten.
Dit is het soort ding dat wij bouwen. Het draait in je eigen accounts, met jouw vragen, in jouw woorden. Welke vraag stel je aan het begin van elk eerste consult die op de tram beantwoord had kunnen zijn?