De klant heeft een voormiddag vrij genomen. De verhuiswagen staat ergens op de Ring. De telefoon gaat op kantoor en de vraag is dezelfde als gisteren: waar zijn ze.
De chauffeur moet daar niet op antwoorden. Hij rijdt. Dus doet de telefoon in de cabine het werk zonder aangeraakt te worden. Als de wagen het depot verlaat, krijgt de eerste job op de lijst een bericht: we zijn onderweg, dit is het tijdvenster. Als de wagen volgens het verkeer op Google Maps nog twintig minuten verwijderd is, krijgt de klant het bericht van twintig minuten. Als de wagen stopt op het adres, krijgt de klant het bericht dat ze er zijn. Voor geen van die drie is een hand op de telefoon nodig.
Het bewijs van levering is een foto. De chauffeur neemt er een aan de deur, de dozen in de hal of de zetel op het voetpad. De foto gaat binnen de minuut naar de klant met de tijd erop, en een kopie gaat naar de jobmap met het jobnummer als bestandsnaam. Hetzelfde voor ophalingen.
Adressen zijn het klassieke probleem bij verhuizingen. Een nieuwbouw zonder nummer op de deur, een boerderij met drie poorten. Als een klant een what3words-adres geeft, gaat dat als pin naar de kaarten van de chauffeur, en het bericht naar de klant herhaalt het, zodat er geen discussie is over welke poort.
Het kantoor ziet alles op één scherm: elke wagen, elke job, het laatste bericht dat verstuurd is. Koeriers krijgen hetzelfde in een kleinere vorm, het soort bericht van DPD dat iedereen kent, vanaf je eigen nummer en met je eigen wagens.
Dit is het soort dingen dat wij bouwen. Het draait op de telefoons van de chauffeurs zelf en je eigen nummers. De telefoon op kantoor gaat nog. Hij gaat minder.