Twee dagen. Dat is de tijd na een eerste sessie waarin een patiënt het effect heeft kunnen voelen en nog niet beslist heeft om terug te komen.
Om 10:00 op dag twee vertrekt een sms vanaf het nummer van de praktijk. Hoe voel je je na dinsdag. Eén regel, een boekingslink eronder, niets anders. Antwoorden ze, dan zie jij het. Boeken ze, dan vult de agenda.
Zes weken na de laatste afspraak van een reeks, een tweede bericht. Een check-in, zachtere toon, de naam van de therapeut erop. Sommige mensen zijn in orde en zeggen dat. Sommigen hebben het laten liggen en wachtten op een reden.
Dan de lange staart. Wie al een jaar niet meer geweest is en zijn reeks nooit heeft afgemaakt, wordt eruit gepikt, en een kort persoonlijk bericht wordt voor jou klaargezet in Gmail of Outlook. Dat ontwerp blijft staan tot jij het leest, een woord verandert en op verzenden drukt, of het wist omdat je je herinnert waarom ze niet meer kwamen.
Antwoorden die pijn noemen, een verergering, of een vraag over wat nu te doen, gaan naar jou zoals ze geschreven zijn. Het systeem stuurt berichten. Het beantwoordt ze niet.
Dit is het soort ding dat wij bouwen. Het draait in je eigen accounts. Van hoeveel patiënten van vorig jaar januari heb je sindsdien nog iets gehoord?