Word. Een sjabloon uit 2017 met de naam Verwijsbrief_FINAAL_v3.docx, en je tikt erin nadat de laatste patiënt weg is. Naam, geboortedatum, huisarts, wat je vond, wat je deed, wat je de specialist wil laten bekijken. Twintig minuten als je fris bent. Langer om zeven uur 's avonds.
Verslagen voor de verzekering zijn erger. Elke verzekeraar heeft een lay-out die hij graag ziet, een code die hij wil, een aantal woorden waarvoor hij je terugstuurt. Je hebt dezelfde alinea over bewegingsbereik al honderd keer geschreven.
Het ontwerp komt uit je notities. Nadat je de sessienotities in je agendasoftware afwerkt, leest het systeem ze, kiest het juiste sjabloon voor de bestemmeling, en schrijft de brief in jouw lay-out en jouw stem. Jouw briefhoofd, jouw afsluiting, jouw manier om te zeggen dat de patiënt werd geïnformeerd. De update voor de huisarts is een kortere versie van hetzelfde. Het verslag voor de verzekering gebruikt de kopjes van de verzekeraar en de codes die jij hebt opgegeven.
Het landt als ontwerp. In Gmail of Outlook, geadresseerd, als pdf in bijlage, met de onderwerpregel die je altijd gebruikt. Of in een map op je drive als je ze per post verstuurt. Het verstuurt niet. Niets met een klinisch oordeel erin verlaat de praktijk zonder dat een therapeut het leest en er zijn naam onder zet.
Wat het ontwerp doet is het typwerk uit de weg halen. De bevindingen en de aanbeveling zijn van jou. Het systeem heeft ze alleen geordend. Zijn je notities mager, dan is het ontwerp mager, en zegt het voor welk deel het niets had in plaats van iets te verzinnen.
De meeste brieven vragen een leesbeurt en een handtekening. Wat moet veranderen, verander je in het ontwerp zoals in elke andere mail.
Dit is het soort ding dat wij bouwen. Het draait in je eigen accounts. Hoeveel brieven wachten er vanavond op jou?